Appelflap met chocomel

"Geschreven door een moeder"

Toen wij na 20 dagen ziekenhuis met Keaden en het overlijden van Keave weer thuis waren, sloot ik mijzelf op in een kamer.

Met Keaden op mijn buik lag ik op bed, huilend, af en toe foto's kijkend, maar ook ademhaling tellend van Keaden, want de angst om nog een kind te verliezen was enorm groot.

De kamer werd donkerder en donkerder en het bed warmer en warmer.

Tot een lieve vriendin mij dwong om 1x per dag naar buiten te gaan.

Dit was iets wat vast wel moest lukken, 1x maar en daarna mocht ik weer terug naar binnen, daar waar ik mij veilig voelde.

Maar wat moest ik buiten? Al die mensen die Keaden zo schattig vonden, waartegen ik eigenlijk wou schreeuwen: "ik heb 2 kinderen"

Keaden die door de buitenkou kouder werd, was dit wel oké? Ademde hij nog? Was hij niet te warm?

Maar waar moest ik heen? Na een korte wandeling kwam ik een supermarkt tegen; de afstand was net te doen en ik was toch buiten geweest?

Bij de supermarkt haalde ik een appelbeignet en een flesje chocomel en dit werd een dagelijks ritueel.

Toen oud en nieuw voorbij was, werd het een appelflap en een flesje chocomel.

Iedere dag opnieuw die kleine, korte wandeling in mijn eigen wereld, dag na dag, week na week, maand na maand.

Steeds meer hoorde ik vogeltjes, zag ik huizen, planten en zelfs slakken en werd Keaden echt schattig en kon ik het gesprek voeren met vreemden.

Die "simpele" buitenwandeling werd steeds meer meedoen met het echte leven.