"Onzichtbare moeder"

Daar had hij moeten zijn, precies tussen mijn zoon en dochter in.

Dat knappe mannetje rennend tussen zijn broer en zus, eigenlijk had deze rij veel breder moeten zijn, vechtend om wie waar zou lopen, wie de hand van mama mag vastpakken.

Wie ernaast zus mag of toch weer naast broer.

Nu ben ik een onzichtbare moeder.

Hij zit diep in mijn hart, gaat overal mee naartoe, maar niemand die hem ziet.

Niemand die ziet dat ik hem bij een springkussen graag had zien dollen samen met zijn broer, niemand die door heeft dat Koningsdag helemaal niet zo leuk is, omdat er eentje mist.

Geen gedoe om welke hand, welke jas, welke schoenen.

Alle draagdoeken die nutteloos op de kast liggen, geen kindje dat erin kan, een lege maxicosi in de schuur waar nooit een warm lijfje in gelegen heeft en een autostoel die eigenlijk voor hem was, maar nu gebruikt wordt door een ander kind.

Ik vind het maar niks, onzichtbare moeder zijn.

Vandaag denk ik een beetje extra aan al die andere onzichtbare moeders